แต่ Continental Airlines ออกตั๋วให้ไปถึง Weno [Chuuk]ได้
แต่ถ้าเป็น โตเกียว มนิลา ไต้หวัน ฮ่องกง บาหลี โฮโนลูลู แอร์ไมค์ไปถึง
และรับมาสู่ไมโครนีเซียได้ที่: Koror, Yap, Saipan, Guam, Weno, Majuro, Kwajalein, Kosrae, Pohnpei
วันนี้ แอร์ไมค์ไม่จำเป็นต้องใช้ B-727 ที่สามารถขึ้นลงบนแอร์สติปสั้นๆได้ เพราะสนามบินตาม "รัฐ" ต่างๆได้ขยายรัยเวย์ และไม่ขรุขระเหมือนยุคบุกเบิกในปลายทศวรรษที่ 1960s แล้ว
YAP
CHUUK (WENO)

KOSRAE

ที่ POHNPE ขณะนี้กำำลังอยู่ระหว่างขยายต่อออกไปอีก 200 กว่าเมตร
ใช้เงินญี่ปุ่นล้วน 1,000 กว่าล้านบาท (อดีตนายกรัฐมนตรี "โมริ" ของญี่ปุ่นมีญาติเป็นชาวไมโครนีเซีย และเป็นหำลังสำคัญเบื้องหลังการสนับสนุนนี้) ปีหน้าเมื่อเสร็จแล้วจะเป็นสนามบินแห่งเดียวในไมโครนีเซียที่จัมโบ้ B-747 ลงได้
นอกนั้นยังคงสามารถรองรับโบ้อิ้งรุ่น B-767 ที่มาแทน B-727 (ปีไหนว่างๆจะลองค้นมารายงานครับ)
สมัยอยู่ที่ทรัก อารยาใช้เครื่องแอมฟิเบียน SA-16 ของเหลือใช้สงครามที่บินได้ และไม่เคยมาถึงปลายทางตามกำหนด แถมไม่มีวิทยุให้ติดต่อด้วย เวลามีพายุและยังมาไม่ถึงคนที่ไปรับทำได้อย่างเดียวคือสวดมนต์ วันที่แฟร้งค์ มาโฮนี่อำลาทรัก (หลังจากมาอยู่ยาว 18 ปีจนมีลูกสาวที่นั่นคนหนึ่ง) ใช้บริการของ SA-16 ไปกวม ทราบว่าจากนั้นไม่กี่ปีเครื่องโบราณนี้ก็ปลดระวาง
กลับมายุคเจ๊ต คอนติเนนตัลแอร์ไลน์บินมาไมโครนีเซียด้วยใจรักแท้ๆ ดูออกจะไม่คุ้ม เนื่องจากต้องมีค่าบำรุงรักษาระบบ "landing gear" เกินปกติ ยางล้อเปลี่ยนบ่อยมาก เพราะอัดบดกับทางวิ่งเป็นหินปะการังขณะบินลงแต่ละครั้งสึกเท่ากับลงที่สนามบินจอห์น เอฟ เคนเนดี้ 10 เที่ยว
"แอร์ไมค์" อยู่ได้เพราะเป็นรัฐวิสาหกิจที่สหรัฐยอมขาดทุน เพื่อจะได้ครองใจชาวไมโครนีเซีย เข้าตำรา "Loss is gain"
อย่างน้อยตอนนี้ก็สำรวจพบน้ำมัน แร่ธาตุใต้ทะเลไมโครนีเซียอื้อ
หลังจากแอร์ไมโครนีเซียบินมาถึงโตเกียวปี 1977 (ก่อนสถาปนา FSM ปีกว่าๆ)
เส้นทางบินได้ขยายต่อไป ฮ่องกง ไต้หวัน มนิลา บาหลี (แต่ยังไม่ถึงกรุงเทพฯ)







