อารยาฟอรั่ม

เห็นกระทู้นี้ ว่าจะเขียนหลายทีแล้ว ไม่ได้เขียนซักที
เรื่องอื่นๆ มันเยอะวุ่นวายไปหมด ... พอเขียนที ก็ยาวเหยียดทุกที .. 555

..................................................................

สิ่งที่คุณส้มว่ามา ทุกวันนี้เกิดอยู่ทุกนาที
เรื่องความสามารถในการเอาตัวรอดของมนุษย์นี่ เป็นความสามารถเฉพาะตัว ห้ามลอกเลียนแบบ

บางเรื่องก็ต้องเข้าใจ ว่ามันจำเป็นที่เขาต้องทำเช่นนั้น
แต่บางเรื่อง ... อย่างเรื่องที่คุณส้มยกมา ,เรื่องการกวาดขยะจากหน้าบ้านตัวเอง ไปไว้หน้าบ้านคนอื่น ฯลฯ
เรื่องพวกนี้เป็นความมักง่ายของมนุษย์อย่างแท้จริง สมควรถูกประณาม

ถ้าละเอียดขึ้นไปอีกขั้น คือเรื่องของการแย่งกันบริโภคทรัพยากรของมนุษย์ ใครบริโภคก่อนได้เปรียบ
คนข้างหลังจะเป็นยังไงไม่รู้ เราไม่รับผิดชอบ
เรื่องพวกนี้เช่น การช่วยกันสร้าง CFC ให้โลกร้อนขึ้นทุกวัน ...การช่วยกันผลาญน้ำมันของประชากรโลก
ผมเคยพูดว่า มนุษย์ยุคหลังๆ จากเราไปนี้ จะดีใจหรือเสียใจก็ไม่รู้ เมื่อทรัพยากรน้ำมันที่ก่อตัวทับถมเป็นทรัพยากรโลก
มาไม่รู้กี่ล้านปี ผ่านมากี่ยุคสมัย ... มาถึงยุคเรา ขุดเอาไปผลาญกันเกลี้ยง ...
แต่หวังว่ารุ่นหลานๆ เหลนๆ ต่อไป คงได้ใช้แหล่งพลังงานใหม่ๆ ที่เขาคิดกันขึ้นมา
แต่ก็ไม่รู้อีกล่ะนะ ว่ามนุษย์โลกจะดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ได้นานซักแค่ไหน ทุกวันนี้ผมว่าอุณหภูมิมันสูงขึ้นทุกปี
ต่อไปโลกคงกลายเป็นน้ำ ที่ถูกละลาย แล้วสุดท้ายกลายเป็นทะเลทรายอีกที .
..มนุษย์คงต้องกลายพันธ์เพื่อดำรงอยู่ อย่าง ชาร์ลส์ ดาร์วิน เขาว่าไว้
ผมก็เพ้อเจ้อไปเรื่อย...

มนุษย์ทุกวันนี้เริ่มเย็นชามากขึ้นทุกวัน
บางช่วงชีวิตหลายคนคงเคยเกิดวงจรอุบาทว์กับตัวเอง เช่นบ้านตัวเองแท้ๆ ยังเดินไม่ทั่วเลย
ตื่นเช้าเข้าห้องน้ำอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จ วิ่งลงมาคว้ากุญแจรถ เดินเลี้ยวซ้ายเข้าโรงรถ ขับรถเลี้ยวซ้ายเข้าถนนใหญ่
ถึงที่ทำงาน ทำงาน มืดๆ ขับรถกลับบ้าน เลี้ยวขวาเข้าโรงรถ เดินเลี้ยวขวาเข้าบ้าน เข้าห้องน้ำอาบน้ำ เหนื่อย นอน
เช้าตื่นมา ทำเหมือนเมื่อวานทุกประการ
ชีวิตอยู่อย่างนั้นไม่รู้กี่ปี โดยที่ตอนออกจากบ้านไม่เคยเลี้ยวขวาเลย ไม่เคยมีเวลาเดินเล่นที่ระเบียงชั้นบนของบ้านเลย ฯลฯ

เคยสงสัยว่า คนที่เดินสวนกันตามถนน ไม่รู้จักกัน เราจะยิ้มให้กันได้ไหม
ถ้าใครทำก่อน คงถูกเพ่งเล็ง ว่าหมอนี่บ้า หรือไม่ก็ มันจะมาไม้ไหน
ความหวาดระแวงซึ่งกันและกันเอง ทำให้ผู้คนต่างต้องคุมเชิง ระแวดระวัง
บางครั้งผมว่า เราเห็นคนประสบเหตุกับตา หลายคนแม้แต่คนเดินผ่านไปผ่านมา คงอยากช่วยเหลือ
แต่ทำไมบางคนเดินผ่านไปหน้าตาเฉย (คือแกเดินนำไป แล้ว “ตาเฉย” ตามมาข้างหลัง)
เราอาจคิดในใจว่า หมอนี่ใจดำเว้ย แต่เราไม่รู้ประสบการณ์ที่ผ่านมาเขาเจออะไรมาบ้าง

การเข้าช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากเป็นสิ่งที่น่าชื่นชม และต้องปลูกฝังให้เกิดเป็นค่านิยมในสังคม
ในขณะเดียวกัน เหล่ามิจฉาชีพ ก็อาศัยช่องทางของคนใจอ่อน ขี้สงสารนี่แหละ
มากอบโกย ทำร้าย ตักตวง เอากับผู้ที่ใจอ่อนเหล่านั้น
ทำให้ผู้คนเกิดความระแวง ...เอ มันป่วยจริงเปล่าหว่า มันมีกล้องซ่อนอยู่ตรงไหนหรือเปล่าหว่า ฯลฯ

“เทศกาลลวนลามประจำชาติ ...วงเล็บว่า ...โดยเสรี” ( ....ไม่ใช่บิ๊กตู่เป็นคนลวนลามนะ) ที่ผ่านมา ....
ได้สร้างค่านิยมที่ชอบธรรมให้เกิดในสังคมไทยแล้วว่า
หนุ่มหื่นกามทั้งหลาย สามารถล้วง บีบ ควัก หอมแก้ม สตรีคนใดก็ได้ ตามต้องการ ..
ในช่วงระหว่างวันที่ 10 – 19 เมษายน (อาจยาวนานกว่านั้น แล้วประเพณีท้องถิ่น)
หลายคนประณามไอ้หนุ่มหื่นกามทั้งหลาย ที่ฉวยโอกาสอันสุกงอมเช่นนี้ มาระบายความรู้สึกทางเพศเอากับสตรี
แต่ก็มีไม่น้อย จากการเฝ้าสังเกตของผมเอง ว่ามันเป็น Conspiracy Theory
ที่สตรีจำนวนหนึ่ง ยินยอมพร้อมใจด้วย (สุภาพสตรีอ่านแล้วอย่าด่าผมนะ เป็นความเห็นส่วนตัว)
หากไม่ยินยอมแล้ว ไฉนเลย จึงได้แต่งกายด้วยการแสดงความใจกว้างเช่นนั้น
เมื่อถูกลวนลามแล้ว ใยไม่ต่อสู้ขัดขืน จัดการมันให้หลาบจำ
บางรายหนุ่มๆ มาจูงมือไปเข้ากลุ่ม เดินตามต้อยๆ ..5 นาที กลับมาด่าโขมงโฉงเฉง
แต่สุภาพสตรี ที่รักนวลสงวนตัว และพร้อมจะปกป้องอธิปไตยบนเรือนร่างของตัวเองก็มีนะ
สิ่งเหล่านี้ เป็นสิ่งที่ควรสรรเสริญ

การขาดความจริงใจซึ่งกันและกัน การขาดมโนธรรม จิตสำนึกที่ดี ทำให้สังคมระส่ำระสาย
ไม่ว่าผู้ให้ หรือผู้รับ

พูดมาถึงตอนนี้แล้ว ทุกวันนี้ผมยังนึกถึงรอยยิ้มที่สร้างแผลใจให้กับผมจนทุกวันนี้…

สิบกว่าปีก่อน หลังว่างเว้นจากภารกิจประจำ ผมเป็นนักท่องราตรีตัวยงเลย (เพิ่งเพลาๆลง ไม่กี่ปีนี้เอง)
แหล่งอโคจรส่วนใหญ่ ....ผมไปมาหมด ไปแทบทุกวัน ไม่มีวันหยุดราชการ
มีอยู่วันหนึ่ง ผมเดินอยู่แถวแหล่งอบายมุข แห่งหนึ่ง ย่านทองหล่อ
เห็นดาราคนหนึ่งเดินมาแต่ไกล
(ใครเป็นนักท่องราตรีคงรู้ว่า การกระทบไหล่ดารา เป็นเรื่องปกติ
ตอนนั้นถ้าเป็นดาราสาวๆ หน่อย เรา ต้องฉวัดเฉวียนไปใกล้ๆ ถ้าหนุ่มๆ ก็ ปล่อยไปตามบุญตามกรรม )

ดาราคนนั้นคือ “สรพงษ์ ชาตรี”
คุณสรพงษ์แกเดินสวนกับกลุ่มพวกผม ระยะห่างประมาณ 10 กว่าเมตรได้
ในบรรยากาศที่ไม่สว่างนัก พอเริ่มมองเห็นหน้าเห็นตากัน คุณสรพงษ์แกก็ฉีกยิ้มส่งมาทันที
รอยยิ้มนั้นผมยังจำติดตา เป็นยิ้ม ....ที่เรียกว่ายิ้มจริงๆ
ในระยะทาง 10 กว่าเมตร กับการเดินสวนกันที่ไม่เร็วนัก
คุณสรพงษ์ยังคงยิ้มอย่างจริงใจ และต่อเนื่อง ในขณะที่ผมยังตลึงอยู่
จนเราเดินมาใกล้กัน ... แกก็ยังยิ้ม ...จนหุบยิ้มไปเอง
จนเราเดินสวนกันผ่านไป ... และฉากนั้นก็จบลง โดยไม่มีเหตุการณ์สำคัญอะไรเกิดขึ้น

ถึงวันนี้ “สรพงษ์ ชาตรี” คงไม่ได้ใส่ใจกับเหตุการณ์วันนั้น ลืมไปสนิทแล้ว
แต่ ทุกวันนี้ ภาพนั้นยังติดตาผม ทุกครั้งที่ผมคิดถึงเรื่องนี้
ผมรู้สึกเสียดายเป็นอย่างมากว่า ทำไมวันนั้นผมถึงไม่ยิ้มตอบเขา
มันสร้างบาดแผลใจให้กับผมจนทุกวันนี้


ทุกวันนี้ผมไม่แปลกใจเลย ว่าทำไม “สรพงษ์ ชาตรี” จึงยังคงภาพลักษณ์ดีดี และชื่อเสียงในสายตาประชาชนเสมอ
รวมถึงยังคงสร้างสิ่งดีๆ ให้เกิดขึ้นกับศาสนา
ถ้าใครจะเถียงผมว่า เขาก็ทำไม่ดีอย่างนั้น อย่างโน้น ผมไม่ใส่ใจ
เพราะผมประทับใจในความดี ที่เขาสั่งสมมา เป็นบุคลิกเฉพาะตัวของเขาไปแล้ว

เหมือนที่พระอาจารย์บอกผมเสมอว่า

“เวลาจะตาย ให้นึกถึงความดีที่สั่งสมมา ....แล้วจะไปสู่สุคติ”

.........................................................

ผมบ่นไปเรื่อยเปื่อย เข้าประเด็นบ้าง ไม่เข้าประเด็นบ้าง
พอดีรีบพิมพ์ ต้องรีบไปหลายงานครับ
ไม่รู้เบี่ยงเบนกระทู้รือเปล่า ... คนเรามีหลายรสชาติครับ ... แหะ แหะ..

ผมก็พยายามจะแสดงความเห็นบ้าง แต่หลายกระทู้ต้องยอมรับตรงๆว่าภูมิไม่ถึงครับ แหะๆ