อารยาฟอรั่ม

คุณเพลงคาดผิดครับ เพราะพอคุณเพลง wrote: หลายท่านอาจจะทราบดีอยู่แล้ว คือ เรื่องของหูชั้นในค่ะ จะมี อวัยวะที่ใช้ในการรับคลื่นเสียงที่เรียกว่า hair cells จำนวนมาก ซึ่งแต่ละ hair cell ก็จะรับคลื่นความถี่ของเสียงได้เฉพาะตัว...

ผมก็ออกอาการท้องคัดท้องแข็งแล้ว นึกถึงเซลล์ก็นับไม่ถ้วน ดันเป็นเซลล์ของ "hair"
เสร็จแล้วเข้าไปอยู่ในหูคนอีก แค่นึกก็ต้องปิดตา ไม่กล้าจินตานาการต่อว่า ถ้าเจอของจริงขนนอกหูจะตั้งเกินมุมฉากไปอีกกี่องศา
เคราะห์ดีที่คุณเพลงไม่ได้เติมพหูพจน์ให้กับคำว่า "แฮร์" เพราะแค่นี้ก็ชักตาลายแล้วครับ

คุณทะเลสาบเคยแนะนำว่า ถ้าอารยาแกล้งไม่สงสัยบ้างจะได้อานิสงส์ใหญ่หลวง
แต่เจอที่คุณเพลงเล่ามาแค่นี้ ผมหายสงสัยโดยไม่ต้องแกล้งเลยครับ โอ "อวัยวะที่ใช้ในการรับคลื่นเสียง"
หน้าตาคงพิลึกกึ๊กกึ๋ยสุดพรรณนาแน่เลย!


You started a joke, eh!

เพลง wrote:กระบวนการทางเคมี ในสมองของชายหญิง เป็นตัวการสำคัญ (มาก....?)
ที่ทำให้คนเราเกิดความรู้สึกรักใคร่กับใครบางคนเป็นพิเศษ... ตนเองนั้น ก็ได้แค่อ่านอย่างขำๆ ปนแปลกใจ
อาจารย์ อารยา คงมีคำถามต่ออีกเยอะแน่ๆเลย

อันนี้คุณเพลงแกล้งบอกว่าขำๆแปลกๆ ไปงั้นเอง แต่ผมคิดว่าคุณต้องเข้าใจ
เพราะปกติผู้หญิงมีความไวในการเข้าใจเรื่องรักใคร่ได้ลึกซึ้งกว่าชาย อันเนื่องมาจากองค์ประกอบทางเคมี ที่ต่างจากชายนั่นเอง

ประเด็นของเรื่องคือ ความรู้สึกนั้น คนเราหลงผิดๆกันไม่น้อยว่าขึ้นอยู่กับ "ผัสสะ" ของ "อายตนะ" ทั้งห้า
แต่แหล่งข่าวของคุณเพลงบอกว่ามาจากสมอง ไม่ว่าหญิงหรือชาย
อารยาเพียงเติมว่า หญิงมี sensitivity ที่ไวกว่าชาย แต่อาจแสดงช้ากว่า
แต่ชายรับได้ช้ากว่า (ถ้ามีการทดลองที่มีมาตรฐาน) แต่มักแสดงเร็วกว่า
ก็ด้วยเหตุดังฤา ต้องถามคนอ่านอีคอนอมิสต์ ผมจั๊กแล่ว เดาทั้งเพ

อารยา wrote:
...............

You started a joke, eh!

^
^
^
^
^

Ohhhh...............I didn't !!!


อาจารย์มีแซวน๊าค๊า...............

ยอมรับผิดค่ะ ที่อธิบายไม่ชัดเจน เนื่องจากพยายามเขียนสั้น งั้นเอางี้เลยค่ะ ขอเชิญอาจารย์ตามไปที่ link แรกนะคะ

>>>> http://www.mut.ac.th/~vet/Anat-html/eno ... _endo.html


ภาพข้างล่างก็เป็นภาพของ organ of Corti ที่มี hair cell อยู่ข้างในค่ะ



มีบทความเกี่ยวกับ AUDITION ฝากให้อาจารย์อ่านเล่นๆ เวลาที่อาจารย์รู้สึกเบื่อๆ จากเรื่องของคุณ สมัครนะคะ อิ อิ

[web]http://www.unmc.edu/Physiology/Mann/mann8.html[/web]

ลุงต้อย wrote:ตรงที่ชอบที่สุด ว่า มาโดนใจได้ยังไง (รับรองว่า พออธิบายอย่างย่อในจุดที่เขาชอบ ...
สามหน้ากระดาษก็ไม่หมด 555+++)......
................................
................................
ตรงที่คุณเห็นว่าแย่ที่สุด (เรื่องความแย่ อาจจะอธิบายได้แค่เพียงคำเดียวว่า "แค่เริ่มฟังก็แย่แล้ว" ก็จบ .... หรืออาจจะเป็นหน้ากระดาษทีเดียว)...

ก็จะได้คำตอบว่า...ทั้งชอบและไม่ชอบเพลงนี้ โฟกัสของเพลงไม่ตรงกันครับผม

แปลว่า ถ้าเป็นเรื่อง คนกับเพลง "คนรัก(เพลง)เท่าผืนเสื่อ คนเบื่อ(เพลง)เท่าผืนหนัง"
(ก็ดูสิ พอรักเพลงไหน 3 หน้ากระดาษรำพันไม่จบ ถ้าไม่ชอบ หน้ากระดาษเดียว สองบรรทัดก็เต็มกลืนแล้ว)

แต่ถ้าเป็น คน กับ คน ก็ตามสูตรเดิม "คนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนเสื่อ"
(หาคนรักเรามันยาก แต่ถ้ามีก็คุณภาพหนังตะเข้มีราคา แต่ถ้าหาคนด่า เพียบ แต่จะห่วงไปใย ไร้คุณภาพแบบเสื่อผืนเก่าผืนอาจจะโต
ก็ไม่มีใครสน 555)

เป็นอุมาอุปมัยที่ผมประทับใจมาก ฝรั่งให้สติคล้ายๆกัน: "Leave room for doubting"
คือเปิดโอกาสหรือพื้นที่ให้คนเขาสงสัยเราบ้าง
เพราะปกติ พอผิดหูนิดเดียวมักจะไม่ยอม เราไม่ได้เป็นอย่างนั้น เขาเข้าใจผิด ไม่ค่อยจะปล่อยให้เขาสงสัยอะไรเรา เราดีหมด ถูกหมด
ซึ่งถ้าทำได้คือ "ปล่อยเขาไป ปล่อยเขาไป เมื่อหัวใจเธอมีคนคอยบำเรอ ถึงยิ้มฉันจะปร่า น้ำตาจะเอ่อ..."
จะช่วยฝึกความอดกลั้น (self-restraint)ได้อย่างวิเศษ
ท่านว่า การที่คนเคยสงสัยกลับมาเข้าใจ และรู้ความจริงเอง ดีกว่าเราเป็นคน defend ให้ตัวเองร้อยพันเท่า
นิ่งไว้จึงตำลึงทอง ด้วยประการะฉะนี้
อาเมน:จูบ:

I know, it's no joke. Just kidding คุณเพลง
But wait a mnute. Look at the picture. Isn't it horrible, such hair cells.

ผมไม่แปลกใจแล้วครับ คุณเพลง ทำไมคนแก่จัดยังตาดี แต่หูไปก่อนทุกราย

และเชื่อแล้วว่าคนรักเพลง ต้องพิถีพิถันเรื่อง audition เรื่องหูเป็นพิเศษ
เพราะร้องเพลงเพราะได้ร้อยเพลง ไม่มีความหมายถ้าฟังไม่ได้ยินสักเพลงเดียว
จริงเป่าครับ

อ๋อ เรื่องการเมืองหรือครับ ทั้งก่อนและหลังเขียนไม่ได้รู้สึกต่างกัน
ฟังเหมือนโกรธ แต่ไม่เลยครับ ถ้าไม่สวมวิญญาณสาธารณะ ก็จะไม่ได้การรับรู้อย่างที่คิดอย่างนั้น
และไม่ถือว่าถูกต้องที่สุดแล้วด้วย จะดีใจมาก ถ้ามีใครเขียนมาบอกว่า มี่ผมเห็นขาวนั้นมันดำ หรือที่เห็นว่าดำมันขาว
มันจะช่วยให้มีการพัฒนาการใช้เหตุผล ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากที่สุดในความเป็นมนุษย์
ผมว่าอย่างนั้นครับ

นี่แหละอานิสงส์ของมุมเงียบ ได้มีสมาธิคุยกันหลากเรื่อง

เดี๋ยวผมจะตั้งใจอ่านของคุณเพลงอีกรอบครับ

อารยา wrote:ฝรั่งให้สติคล้ายๆกัน: "Leave room for doubting"
คือเปิดโอกาสหรือพื้นที่ให้คนเขาสงสัยเราบ้าง

เจอแล้วครับ ฉบับสมบูรณ์ของ "ถ้าหากว่า..." โดย "คิปลิ้ง" เจ้าของรางวัลโนเบล สาขาวรรณกรรม (1907):


[align=center]If[/align]
[align=center]
If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:

If you can dream -- and not make dreams your master;
If you can think -- and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two imposters just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools;

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on!"

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings -- nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run --
Yours is the Earth and everything that's in it,
And -- which is more -- you'll be a Man, my son![/align]

[align=center]Rudyard Kipling[/align]
[align=center]Born Dec. 30, 1865 -- Died Jan. 18, 1936[/align]

"ปราย พันแสง" เคยแปลไว้ไพเราะ และเข้าใจง่ายในมติชน 5-6 ปีที่แล้วครับ

(http://www.matichon.co.th/khaosod/view_ ... kzTVE9PQ==)
สปาหูทำแก้วหูไหม้ได้ครับ

เมื่อวาน รศ.นพ.ภาคภูมิ สุปิยพันธ์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาฯ
กล่าวถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับที่เรากำลังคุยกันนี้โดยบังเอิญว่า การทำสปาหูอาจทำให้แก้วหูถูกเผาไหม้ได้
อารยาก็เพิ่งทราบว่า สปาหูนี่เขาเอาลมอัดหู ซึ่งคุณหมอบอกว่าแรงลมที่ดันเข้าหูไม่มากพอที่จะดูดขี้หูออกได้
คุณหมอบอกด้วยว่า ขี้หูไม่ใช่ขี้ แต่เป็นขี้ผึ้งที่ช่วยป้องกันเชื้อโรค เชื้อรา แบคทีเรีย
และสิ่งแปลกปลอมที่จะเข้าไปในหูได้ จึงมีประโยชน์ ไม่ต้องไปขจัดออก

นี่พวกร้านสปาได้ยินอย่างนี้เข้า มิต่างพากันเพิ่มแรงอัดหู เพื่อให้ขี้หมู เอ๊ย ขี้หูไหลหรือ!


ใครไม่เชื่อหมอ อดได้ฟังเพลงเพราะๆจากฟอรั่มนี้ไม่รู้ด้วย:เดิน:

ผมระลึกชาติได้แล้วครับว่าทำไมวันนั้น จู่ๆก็ถามเรื่องเพลงกับคุณเพลง
(ซึ่งถือว่าเป็นโชคดี ทำให้ผมเข้าใจเพลงได้มากขึ้นโขทีเดียว)

ข้างล่างนี้เป็นพยานว่า ครั้งหนึ่งผมเคยถามเจ๊เบียบผ่านมติชนเรื่องทำนองนี้มาก่อน แล้วจำไม่ได้
ก็มันผ่านมาเกือบ 5 ปีแล้ว เพิ่งไปเจอเข้าครับ!


[align=center]เพลง กับ(กระทรวง)วัฒนธรรม[/align]

สื่อต่างๆเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2546 นำเสนอข่าวเหมือนนัดกันว่า กระทรวงวัฒนธรรมสั่งกรมประชาสัมพันธ์ให้ “แบน” การออกอากาศ 18 เพลงไทย อาทิ “รู้รู้อยู่” “ชู้ทางใจ” “ฉันรักผัวเขา” “บ่ย่านบาป”ฯลฯ อ้างว่าต่างมีเนื้อร้องยั่วยุให้คนประพฤติเสื่อมเสียศีลธรรม ประมาณว่าถ้าผู้หญิงอกหักได้ยินเพลง “ฉันรักผัวเขา” หรือ “ส่วนเกิน” อาจคิดว้าวุ่นใจ ไม่รู้จะตัดสินใจไปเป็นเมียน้อยหรือฆ่าตัวตายดี

ทั้งวันมีการวิพากษ์วิจารณ์ผ่านสื่อออนไลน์ว่ากระทรวงฯคงเพี้ยนไปแล้ว

ตกค่ำปลัดกระทรวงวัฒนธรรมออกมาลดอุณหภูมิความเพี้ยน โดยชี้แจงผ่านสื่อว่า
มีเพียง 2-3 เพลงเท่านั้นที่ถูกห้ามออกอากาศ นอกนั้น ไม่ถือว่าเนื้อร้องน่าเกลียดมากมายอะไร

ปฐมเหตุของข่าวมาจาก ส.ว. ขอนแก่น คุณระเบียบรัตน์ ที่เข้าไปขอให้หน่วยงาน
ในกระทรวงวัฒนธรรมทำการตรวจสอบเนื้อเพลงที่แต่งโดยคุณอัศนีย์
จากนั้นก็ถือโอกาสกวาดอีกสิบกว่าเพลงเข้าข่ายฟังไม่ได้
ไม่เว้นบางเพลงของคุณน้าศิลปินแห่งชาติสุเทพ วงค์คำแหง
ของคุณวินัย พันธุรักษ์ และของคุณสินใจ หงษ์ไทย

คำถามคือ ท่าน ส.ว. ระเบียบจัด เอาอะไรเป็นเกณฑ์ในการจัดระเบียบเรื่องนี้

เพลงทำนองป๊อป ร๊อค หรือพื้นบ้าน และเนื้อร้องที่หนีไม่พ้นเรื่องรักๆใคร่ๆ เป็นเรื่องผิดปกติ ?
และทำให้เกิดการแพร่ระบาดทางอารมณ์ชั่วร้าย สร้างพฤติกรรมเบี่ยงเบนทางสังคม กระนั้นหรือ ?

แน่นอนครับ เพลงที่ดีที่สุดจะทำให้เกิดการแพร่ระบาดทางอารมณ์ได้มากที่สุด
แต่ควรแยกว่า เพลงมาร์ชสร้างความรู้สึกรักชาติ แต่เพลงป๊อป ริอค ฯลฯ ก็สร้างความรักในมนุษยชาติ
และมีความสลักสำคัญไม่น้อยไปกว่ากัน

ทำนอง เนื้อร้องของเพลงป๊อปอาจหล่อหลอม หรือเชื่อมวิถีชีวิตของคนในสังคม
ที่เคยแตกต่างกันให้มีการปรับปรน กลมกลืนเข้าด้วยกันได้
เพลงของเอลวิส เพลสลี่ย์ ตั้งแต่ชุด “คิง เคลโอลด์” ในปลายยุค 1950’s กลายเป็นปรากฏการณ์ผูกใจคนขาวกับคนดำให้รู้สึกเป็นเพื่อนกันมากกว่าแต่ก่อน
ยิ่งเนื้อร้องเพิ่มความ “อีโรติก” มากขึ้น ก็ยิ่งสลายความแปลกแยกในระดับสังคมได้ดีขึ้นด้วย
ยกตัวอย่างเพลง “เราจะทำรักกัน” (We Will Make Love); “ฉันต้องการคุณ ฉันขาดคุณไม่ได้ ฉันรักคุณ” (I Want You, I Need You, I Love you)
ตัวอย่างคำร้อง: “เบียดฉันชิดๆ กอดฉันแน่นๆ ให้ฉันรู้สึกเป็นปลื้มเถิด” (Hold Me Close, Hold Me Tight, Let Me Thrill With Delight...)

ซึ่งจะว่าไปแล้ว ก็มิได้เกินเลยไปกว่าเพลงลูกกรุงในยุคสุนทราภรณ์เมื่อ 50 ปีก่อนเท่าไหร่ เช่น เพลง “สวรรค์ค้าง” ที่ร้องโดย “ถนัดศรี” หรือ “กอด” “จูบ” กับ “รอ” ของ พิทยา บุญรัตนพันธ์

การจะมีเพลงร่วมวัย ประเภทเด็กฟังได้ ผู้ใหญ่ฟังดี คงทำไม่ง่าย ยิ่งหากใช้มาตรฐานที่ ส.ว. ขอนแก่น
คุณระเบียบรัตน์ มองว่าเพลง “บัวตูมบัวบาน” สื่อบัวตูมเป็นนมน้องเมีย บัวบานก็คงของเมียคนร้อง

ก็น่าห่วงว่า สักวันหนึ่งเพลงที่ผสมด้วยภาษาท้องถิ่นที่ดงาม ไม่ว่าจะเป็นคำผญา คำเมือง หรือคำแหลงใต้ จะถูกเจ๊จับตอนจนไม่เหลือความงดงามใดๆเป็นแน่

อย่าให้วรรณกรรมในประชาสังคมต้องตกเป็นเหยื่อความไร้สุนทรีย์ของผู้มีอำนาจ และไม่มีความจำเป็นที่รัฐต้องเข้ามาแทรกแซงเสรีภาพในการแสดงออกซึ่งสุนทรียภาพของคนในสังคม
เหมือนไม่รู้ว่าภารกิจที่แท้จริงมีอะไรกันแน่[Edited]
________________________
มติชน
31 ส.ค. 2546

วันนี้วันคล้ายวันเกิดของผม
เลยขอแอบย่องมานั่งอยู่ในมุมเงียบ

มานั่งคิดถึงเพื่อนๆๆที่ร้างลาจากไป
จะมีวันไหนที่มุมนี้จะหายเงียบ

ขอให้คุณเสือมีความสุขครับ

Happy Birthday to you!

Best Wishes,

Always....

ขอบคุณมาก คุณทะเลสาบ และคุณ EH