อารยาฟอรั่ม

by ตาทุ้ย on Mon Apr 30, 2007 6:19 am

by ลุงต้อย on Mon Apr 30, 2007 9:51 am

by ติดตาม on Mon Apr 30, 2007 10:16 am

Attachments

DVD_GiftsToShare_ST.jpg (22.92 KiB) Viewed 757 times

by Guest on Mon Apr 30, 2007 11:00 am

by อารยา on Mon Apr 30, 2007 11:17 am

Attachments

SPEEDO SwimWear

64.jpg (31.4 KiB) Viewed 735 times

by ตาทุ้ย on Wed May 02, 2007 2:04 am

by ตาทุ้ย on Wed May 02, 2007 2:12 am

มีภาพตกค้างข้ามตอนอยู่อีกสองภาพครับ เป็นภาพเชลยทหารสัมพันธมิตร
ระหว่างเดินทางด้วยรถไฟ จากสิงคโปร์ ตรงมาที่บ้านโป่งเลย

ภาพวาดของ Charles Thrale อดีตเชลยศึก




ถาพการเดินทางขณะรถไฟจอดพัก

by ตาทุ้ย on Wed May 02, 2007 2:54 am

มาอ่านบันทึกของ Ernest Gordon กันต่อนะครับ
ผมคิดว่าเขาบันทึก และบรรยาย ได้สมจริงทีเดียว

----------------------------------------------------------------

ฝนตกตลอดช่วงระยะเวลาการทำงานในปีนั้น เราทำงานท่ามกลางสายฝน
บริเวณค่ายที่เราอยู่ใกล้แควน้อย เมื่อน้ำหลากจึงท่วมมาถึงที่พักของเรา

สะพานข้ามแม่น้ำแคว จุดสำคัญที่สุดในการสร้างทางรถไฟสายนี้ ในปี ๒๔๘๕
ญี่ปุ่นขาดอุปกรณ์ เครื่องทุ่นแรง จึงต้องอาศัยมือของเหล่าเชลยศึกและกรรมกร





สะพานได้สร้างเสร็จในเวลาเดือนเศษ สะพานนี้เปรียบเสมือนหลุมศพของหลายๆชีวิต
มีคนตายมาก ตลอดเส้นทางสายนี้



ระยะแรกๆ พวกญี่ปุ่นยังคงยอมรับกฎสากล ที่ว่าจะไม่ใช้นายทหาร ปฎิบัติงานเยี่ยงกรรมกร
แต่แล้วก็ฝืนกฎสากลข้อนี้ด้วยการบังคับพวกเรา ใครไม่ปฎิบัติตามต้องตาย ในสถานการณ์เช่นนี้
นายทหารจึงต้องปฎิบัติตามความต้องการของญี่ปุ่น





ใครก็ตามที่ต้องถูกเกณฑ์มาสร้างทางรถไฟสายนี้ ความเป็นกับความตายมีอัตราส่วนเท่าๆกัน

จุ๊ จุ๊ มาช่วยเติมน้ำพริกน้ำส้มครับ

by อารยา on Wed May 02, 2007 8:32 am

Attachments

kwaibridge1.jpg (18.71 KiB) Viewed 691 times

400kwai06.gif (84.56 KiB) Viewed 688 times

กอร์ดอน กับ นากาเซ่
4 กุมภาพันธ์ 2543 กาญจนบุรี

egordon&guardToday.jpg (5.96 KiB) Viewed 680 times

by ลุงต้อย on Wed May 02, 2007 9:07 pm

by ตาทุ้ย on Fri Dec 21, 2007 12:32 pm

ปล่อยกระทู้นี้ไว้นานเลย พอดีเมื่อวานนี้ ผมได้ไปที่เมืองกาญจน์
ก็เลยแวะหาข้อมูลหลายอย่างที่อยากทราบ กับตามหาเรือที่ผมเคยกล่าวถึงไว้

ก็ได้ไปพบแล้วจริงๆ แต่เจ้าของเขาย้ายที่เก็บ สภาพเหมือนที่ผมเคยเห็นเมื่อสิบกว่าปีก่อน




เรือลำนี้ คนเฒ่าคนแก่ ยืนยันว่าเป็นเรือลำหนึ่งในจำนวนหลายลำ ที่รับจ้างญี่ปุ่น ลำเลียงสัมภาระส่งทางแม่น้ำ
ไปยังไซท์ที่อยู่ต้นน้ำขึ้นไป ขากลับก็ล่องเอาคนเจ็บหนัก มารักษาที่โรงพยาบาล ในค่ายใหญ่ที่เมืองกาญจน์





ระยะทางนับร้อยกิโล ใช้เวลาเดินทางหลายวัน บางครั้งน้ำเชี่ยว ใช้เวลาเดินทางเกือบครึ่งเดือน
(ภาพนี้จากหน้า ๑ เป็นเรือประเภทเดียวกัน แต่คงไม่ใช่ลำนี้)



แน่นอนว่าต้องมีคนเจ็บตายในเรือ กว่าจะถึงศพก็เริ่มเน่าในเรือนี่เอง




เมื่อครั้งที่ผมเห็นเรือลำนี้ครั้งแรก เป็นเวลาเย็นค่ำที่พิพิธภัณฑ์ใกล้จะปิดแล้ว
แต่เจ้าของท่านก็ยังกรุณาเปิดให้ผมเดินดู แล้วก็ไม่ทราบว่าเพราัะอะไร ผมยืนอยู่ข้างเรือนี้เป็นเวลานาน
ความรู้สึกมันบอกว่าเรือนี้มีอะไรสักอย่าง ? ก็เลยไปถามคนที่รู้ จึงได้ทราบที่มา

เดี๋ยวคืนนี้มาคุยกันต่อ สะพานข้ามแม่น้ำแคว ถูกทิ้งระเบิดขาดกี่ครั้ง ?

by ตาทุ้ย on Sat Dec 22, 2007 3:11 am

ผมไปพบบันทึกของอดีตเชลยศึก ว่าสะพานข้ามแม่น้ำแควนั้น เป็นเป้าหมายสำคัญ
ที่สัมพันธมิตรพยายามทำลาย เพื่อตัดการส่งกำลังบำรุงของญี่ปุ่น สู่แนวหน้าในพม่า
ดังนั้นสะพานฯ จึงถูกทิ้งระเบิดหลายครั้ง ที่โดนเป้าจนขาดเสียหายหนัก มีสองครั้ง

พอดีผมไปได้ภาพใหม่มา ช่วยยืนยันว่าสะพานมีการซ่อมใหญ่อย่างน้อยสองครั้ง

ถ้าดูภาพของ kwaibridge1.jpg อาจารย์ฯ ในคำตอบด้านบน
จะเห็นโครงทรัสต์รูปโค้ง ของสะพานช่วงที่ขาด ภาพนั้นคือที่โดนระเบิดขาดครั้งแรก
เพราะโครงสะพานเดิม ญี่ปุ่นรื้อมาจากชวา ทรัสต์เป็นรูปโค้งทั้งหมด

พอขาดครั้งแรก ญี่ปุ่นก็ซ่อม ทีนี้ใช้โครงทรัสต์เป็นแบบตรง ตามภาพนี้นะครับ



ภาพขณะซ่อมครั้งแรก



ซ่อมเสร็จครั้งแรก สังเกตโครงทรัสต์ส่วนที่ซ่อมนะครับ ว่าความสูงจะเท่ากับส่วนที่โค้ง




พอช่วงท้ายสงคราม ญี่ปุ่นป้อแป้เต็มที สัมพันธมิตรครองอากาศได้เกือบทั้งหมด
สะพานที่ซ่อมไว้ ก็เลยโดนระเบิดขาดเป็นครั้งที่สอง จนกระทัั่งสงครามสงบ
ไทยเราต้องขอซื้อทางรถไฟและสะพาน จากอังกฤษ แล้วก็จ้างบริษัทญี่ปุ่นซ่อม ดังที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน

ภาพนี้น่าจะถ่ายขณะซ่อมเสร็จแล้ว หลังสงคราม สังเกตความสูงของโครงทรัสต์นะครับ



สองภาพนี้ ยืนยันว่าสะพานช่วงที่ขาดครั้งที่สอง เราซ่อมเอง โดบจ้างญี่ปุ่น

by ตาทุ้ย on Sat Dec 22, 2007 3:28 am

ส่วนตำแหน่งที่ตั้งของสะพานไม้ ปัจจุบันเป็นที่ตั้งพิพิธภัณฑ์ ยังคงรักษาไว้ แต่ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก
เพราะเมื่อประมาณปี ๒๕๓๕ ผมยังเห็นซากเสาที่เป็นหอสังเกตการณ์ อยู่คู่กับสะพานไม้นี้
ปัจจุบันคงเหลือแต่ซากเสาตอม่อสะพานนิดหน่อยอยู่บนฝั่ง เจ้าของที่ดินก็พยายามรักษาไว้



ตำแหน่งของสะพานไม้ด้านตะวันออก(ฝั่งตัวเมือง) อยู่ตรงขวามือของภาพ ถัดจากแพร้านอาหาร

by ตาทุ้ย on Tue Dec 25, 2007 1:28 am

ตัวเลขอย่างเป็นทางการ(ใกล้เคียงที่สุด) ของผู้เสียชีวิต ในการสร้างทางรถไฟสายไทย-พม่านี้ มีเกือบแสนคน
ที่เป็นเรื่องโด่งดัง ก็เพราะว่ามีเชลยสัมพันธมิตร มาเสียชีวิตมาก แต่ถ้าดูตัวเลขโดยรวมแล้ว
เชลยสัมพันธมิตร เสียชีวิตประมาณ ๒๐ % ของผู้เสียชีวิตทั้งหมด ลองดูอันนี้นะครับ

จำนวนคนงานก่อสร้างทางฯ ทั้งหมด ๒๕๔,๗๑๑ คน
เป็นเชลยสัมพันธมิตร ๖๑,๘๑๑ คน
เป็นคนงานชาติต่างๆ ๑๙๒,๙๐๐ คน

เชลยสัมพันธมิตร ตาย ๑๒,๖๑๙ คน(๒๐.๔ %)
คนงานชาติต่างๆ ตาย ๘๖,๔๒๕ คน(๔๘ %)
รวมทั้งหมด(ตาย) ๙๙,๐๔๔ คน

คนงานชาติต่างๆเหล่านั้น พอตายก็ฝังหรือเผากันตามมีตามเกิด
เป็นศพนิรนาม ไร้ญาติ ไร้การตอบแทนชดใช้ใดๆแก่ครอบครัว เกือบทั้งหมดก็ไร้แม้แต่ที่กลบฝังอันสงบของตนเอง
ไม่มีพิธีทางศาสนา ไม่มีบทสรรเสริญหรือคำสดุดี ไม่มีกองเกียรติยศ
ร่างของเขาเหล่านั้น คงกระจัดกระจายอยู่ตามแนวทางรถไฟ
ในราวป่าที่ห่างไกลผู้คน หรือใต้พื้นที่ ที่ปัจจุบันกลายเป็นชุมชน ฝังทั้งร่างของเขาเหล่านั้น และอดีตอันลำเค็ญ

มีการขุดค้นพบร่างนิรนามของเขาเหล่านั้นเรื่อยๆ เพียงแต่ไม่เป็นข่าวใหญ่โต




ผมไปพบที่พิพิธภัณฑ์สงครามนี้บางส่วน โดยเขารวบรวมกระดูกนิรนามที่ถูกค้นพบไว้ร้อยกว่าร่าง



สังเกตฟันเลี่ยมทองที่โครงกระดูกด้านหน้านะครับ ผมสันนิษฐานว่าเป็นชาวจีน
ส่วนโครงกระดูกด้านหลัง น่าจะเป็นฝรั่ง เพราะร่างสูงใหญ่

by ๐๐๑๖ on Wed Dec 26, 2007 1:54 am

* สำหรับทหารทุกคน ไม่ว่ามาจากไหน ชาติใด เก่งกาจเพียงไหน หรือปอดลอยเพียงใด เมื่อเข้าสู่สงครามหรือการสู้รบ และเมื่อพ่ายแพ้ *แรงหนีตาย* คือสิ่งสำคัญสูงสุดที่ขับเคลื่อนจิตใจให้รักชีวิตและตัดสินใจที่จะเลือกสถานะ*เชลยศึก* อย่างน้อยยังดีกว่าตาย หรือขอไปตายดาบหน้า ทุกคนไม่ว่าจะมาจากโรงเรียนทหารที่เก่าหรือเก๋าเพียงใด ในเวลาอย่างนั้น มักจะลืมคำปฎิญาณที่ท่องปาวๆตั้งแต่ครั้งเป้นทหารใหม่หรือนายทหารใหม่กันเป็นทิวแถว เพราะสัญชาติญาณดิบของมนุษย์ น้อยนักที่จะมีใครบังคับมันได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี*

** ในทางกลับกัน หากเชลยศึกเหล่านั้นมีญาณรู้ล่วงหน้าว่า วันข้างหน้าสถานะเชลยศึกที่ตัวเองเลือกที่จะเป็นนั้น มันโหดร้ายกว่าการขายชีวิตในสนามรบมากเหลือคณานับ ผมเชื่อว่าเชลยศึกพวกนั้นจะยอมตายคาสนามรบมากกว่าที่จะยอมเป็นเชลยศึก ดังนั้นใร รร.ทหารทั่วโลกที่สอนนักเรียนให้จบออกมาเป็นผู้นำหน่วยทหารขนาดเล็กในเบื้องต้น จึงมักปลูกฝังให้ผลผลิตของตัวนั้นใส่ไข่ป้ายสีคู่ศึกให้ผู้ใต้บัญชาฟังก่อนเข้าสู่สนามรบ ซึ่งในทางปฎิบัติจริงนั้นมันก็มีทั้งจริงและเท็จ การสร้างแรงจูงใจ การสร้างสถานการณ์ การสร้างขวัญกำลังใจ เป้นสิ่งแรกที่ ผบ.หน่วยทุกคนต้องเริ่มทำก่อนปลดเซฟปืนในนาทีสุดท้ายก่อนความเป็นและความตายจะมีค่าเท่ากันในตรงเบื้องหน้า ยศเล็กก็ทำแบบเล็กๆ ยศใหญ่ก็ทำแบบใหญ่ๆ เรื่องแบบนี้คนระดับขุนศึกแม่ทัพนายกองเขาทำกันมาตั้งแต่โบราณ แต่ตกมาถึงยุคเรานี้ มันจึงกลายเป็นศาสตร์แขนงหนึ่งที่ทางการทหารเอามาประยุกต์ใช้กันทุกกองทัพทั่วโลก เราเรียกมันว่า *การสงครามจิตวิทยา* และเพราะมันใช้ได้ผล ใช้แล้วเกิดผล ศาสตร์แขนงนี้สำหรับทางการทหารจึงถูกบรรจุเป็นสิ่งสำคัญที่ระบบเสนาธิการจะขาดมันไปไม่ได้โดยเด็ดขาดสำหรับศิลป์ในการทำสงครามแบบสมัยใหม่ ในกองทัพต่างประเทศที่มีชื่อเสียงโด่งดังทั้งด้านดีและร้ายเช่น อเมริกา รัสเซีย จีน ญี่ปุ่น เกาหลีทั้งเหนือและใต้ เยอรมัน เวียดนาม อังกฤษ นายทหารผู้ที่มีฝีมือในศาสตร์แขนงนี้อย่างโดดเด่น จะมียศค่อนข้างสูงในกองทัพ เพราะประเทศพวกนี้เขารู้ดีว่า *การปรุงแต่งจิตวิทยาสำหรับการสงคราม มันมีพลานุภาพเหนือกว่าสัญชาติญาณดิบของมนุษย์ในบางครั้ง หากใช้มันเป็น และใช้มันถูกลักษณะ * บางครั้งเรื่องพวกนี้นั้น สามารถสร้างความเสียหาย ความหวาดกลัวให้แก่คู่ศึกได้เทียบเท่าความตายเลยทีเดียวเมื่อใช้หวังผลที่คู่ศึก บางครั้งเรื่องพวกนี้สร้างพลานุภาพของกองทหารให้มีประสิทธิภาพคูณสองคูณสามได้ เมื่อใช้หวังผลไปที่กองกำลังของตัวเอง **

*** สำหรับทหารไทยนั้น หากเราต้องรบ หากเราต้องอยู่ในสนามรบ และในวาระสุดท้ายที่เราจำเป็นต้องเลือกว่า จะอยู่แต่เป็นเชลยศึก หรือ จะตายแต่เป็นผู้สละชีพในสนามรบ เราจะเลือกอย่างไหน ถ้าในตำราทางทหาร ในทางที่ฝึกฝน ทุก รร.สอนเป็นเสียงเดียวกันว่า ตายเสียดีกว่าที่จะละทิ้งหน้าที่ ตายในสนามรบเป็นเกียรติของทหาร แต่ในทางปฎิบัตินั้น เมื่อสิ่งที่เผชิญอยู่ตรงหน้านั้น มันคือตายเก้าสิบ รอดสิบ เมื่อนั้นก็จะเป็นไปตามทฤษฎีที่รู้กันทั่วโลก สัญชาติญาณดิบของมนุษย์จะถูกขับเคลื่อน และมันจะมีผลกับทหารคนนั้นอย่างมากจนถึงมากที่สุด เมื่อมาถึงตรงนี้แล้วนั้น เมื่อสัญชาติญาณดั้งเดิมของมนุษย์ถูกขับเคลื่อน วินัยช่วยอะไรตรงนี้ไม่ได้ ความรู้และทักษะทางทหารช่วยอะไรไม่ได้ ทั้งสองสิ่งถูกกดคอนเนคชั่นอัตโนมัติโดยประสาทสัมผัสทั้ง๕ของความเป็นมนุษย์ สุดท้าย เราอาจจำต้องวางปืนและชูมือขึ้นเหนือหัว และพร้อมที่จะวัดดวงฝากชีวิตที่เหลือไว้กับอารยธรรมของกองทัพคู่ศึก ***

****ดังนั้น ก่อนจะรบกับใคร กองทัพของเรามีหน้าที่ที่จะต้องศึกษาให้ทะลุทุกด้านของคู่ศึก ทั้งพฤติกรรมการทำสงคราม ระดับอารยธรรมของชาติและกองทัพของคู่ศึก มูลเหตุของการสถาปนาสงคราม สภาวะของสงคราม แล้ว กองทัพก็ต้องมีหน้าที่ที่จะต้องบอกกับเราอย่างตรงไปตรงมาว่า เรารบกับใคร ข้าศึกมันเป็นอย่างไร เรารบเพื่ออะไร สิ่งเบื้องต้นของคู่ศึกที่ทหารทุกคนควรรู้ก่อนเข้าสนามรบที่มีการประกาศนั้น มันจะเป็นสิ่งที่มีค่ามากในยามคับขันที่เราต้องเลือกว่า เราจะอยู่หรือเราจะตาย เพราะเมื่อถึงเวลานั้น เราจะรู้ความหมายของการการเป็นมนุษย์ หรือความหมายของชีวิตได้ลึกซึ้งที่สุด ส่วนสิ่งที่เรารู้จากกองทัพก่อนเราก้าวเข้าสู่สนามรบรบเพื่อทำหน้าที่ของสัตว์สังคมประเภททหารนั้น เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า อันนั้นก็สุดแล้วแต่ระดับอารยธรรมและระดับสติปัญญาของความเป็นผู้บังคับบัญชาของกองทัพ ****